Dziennik Andrzeja Dębkowskiego - Zapiski na skrawku... komputera

     Czytanie, to jedno z moich ulubionych zajęć i czytam bez mało wszystko, co tylko wpadnie mi w ręce. Niestety, coraz częściej dochodzi do takiej sytuacji, że nie jestem w stanie tego wszystkiego „przerobić” na bieżąco. Zbierają się więc całe sterty gazet i czasopism, które leżą niekiedy po kilka tygodni, aż wreszcie przychodzi na nie kolej. Tak też było i teraz. Przeczytałem świetny wywiad z Danielem Passentem udzielonym Annie Żebrowskiej w „Gazecie Wyborczej”. Dziennikarz mówi m.in.:

     Agresja dotyczy zwłaszcza dziennikarzy 30-40-letnich, którzy nie zdążyli obalić komuni­zmu. A że bardzo chcieliby coś obalić, to wska­kują do ostatniego wagonu i szczerzą kły. Dla pra­wicy sam fakt, że ktoś był znany przed rokiem 1989, jest hańbą. Niedawno przeczytałem, że »Geremek zrobił karierę w systemie PRL-u«. Zapewne jestem uformowany przez grzeczne dziennikar­stwo PRL, gdy media zachowywały respekt wo­bec swoich rozmówców. Bo albo ci ludzie byli u władzy i cenzura nie pozwoliłaby na kłótnię, al­bo były to rozmowy z autentycznymi autorytetami. Nie było możliwości, abym w Białym Do­mu pyskował prezydentowi Stanów Zjednoczo­nych. Zwłaszcza że Bush senior przywitał mnie: »Hi, Daniel, jadę właśnie do Polski, bardzo się cie­szę« itd. Kiedy w Pradze robiłem wywiad z Emi­lem Zatopkiem — byłem nim zafascynowany. Gdy przyjęła mnie Oriana Fallaci, byłem tak zachwy­cony i zaciekawiony, że do głowy mi nie przyszło urągać legendzie. Teraz dziennikarze czują się równymi partnerami, a nawet stawiają siebie wy­żej od rozmówcy. I nie ukrywają swoich sympa­tii. »Wyborcza« nie zaatakuje Konwickiego, Geremka, Borusewicza, ale w rozmowie z Rymkiewiczem pokazałaby pazury.

     Trafne to stwierdzenie, a jednocześnie jak bardzo smutne. Dzisiaj nie liczy się uczciwość dziennikarska, profesjonalizm. Dzisiaj liczy się tylko medialny szum, prymitywizm języka i szokowanie czytelnika. Straszne...